شعر = عروج در میانِ نمور و نور
بازآفرینیِ حسینی وفامهر، بر اساس متن نامهی شهید رضا خسروی
سنگر تنگ است...
خیس است...
و بوی مرگ در آن میچرخد
اما ناگهان،
دست تو، ای مادر
در خواب، بر پیشانیام نشست
و سنگر،
به پرِ سپیدِ قویی بدل شد
مرا بردی...
از این زمین نمور
به بامِ بیکرانِ آسمانها
آنجا، جایی که ستارگان
گلهای باغ خدا هستند
و فرشتگان
همنشینِ شبهای من
من، از میان این خاک
به سوی آن «امینِ» بزرگ
پر کشیدم
و شهادت،
تنها نامهای بود که...
با تو نوشتم.